Buurvrouw Narcistische vader

In iedere plaats waar mijn moeder woonde had ze een buurvrouw met wie ze een goed vriendschappelijk contact had. Ik ken de vrouwen natuurlijk allemaal. Veelal pittige dames met humor, een eerlijk karakter en heel sociaal. Eén van deze vrouwen belde mij vorige week op om mij te complimenteren met mijn boek. Ze had ‘De scherven van mijn vader’ in één ruk, in vier uur tijd gelezen. In één adem mag je wel zeggen. Ze vond dat ik mijn gevoelens en het verhaal dat ik heb te vertellen erg goed heb weten te verwoorden. Wat haar het meest opviel aan het boek was niet het verhaal over mijn vader. Ze kende hem inmiddels wel zo’n beetje. Nee, het viel haar op dat mijn moeder altijd de kant koos van mijn vader. De buurvrouw vroeg of ik niet boos was op mijn moeder. Nee, de Jap heeft haar al vroeg in het leven leren buigen voor liefdeloosheid. Ze koos voor de financiele zekerheid. Hoe kan ik oordelen, ik heb gelukkig niet in haar schoenen hoeven lopen. Ze heeft zoveel meegemaakt in haar leven dat ze, van haar 78 jaar lange leven, 73 jaar lang bezig is geweest met overleven. Ook al geef ik dat niet graag toe, het is wel waar. Ik heb mijn moeder altijd een beetje de hand boven het hoofd willen houden. Een fragment uit ‘De scherven van mijn vader’: ‘Er kwam geen enkele reactie van mijn ouders nadat ik hen voor de zoveelste keer duidelijk had getracht te maken hoe stressvol de relatie met mijn vader voor mij was. Ze negeerden mijn gevoelens compleet. Waarom-vragen van hun kant bleven wederom uit. Het interesseerde hen geen mallemoer dat de relatie voor mij psychisch slopend was. Het lag zeker niet aan hen, straalden ze uit. Heel gewoon… Toen het hen duidelijk werd dat ik werkelijk niet meer van plan was nog langer bij hen langs te gaan kwam mijn moeder naar mij toe. Ik nodigde haar binnen. Ze deelde mij mede dat als ik mijn vader niet langer wenste te zien, ik niet moest denken dat ik haar dan nog te zien zou krijgen. Bam! Ik had nooit een vader gehad maar ook geen moeder dus. Iemand die weet hoe het is een kind te verliezen en daar altijd over was blijven rouwen, had nu twee andere kinderen eenvoudigweg laten vallen. Het lukte mij niet langer om haar mama te noemen. Vanaf die dag noemde ik haar ma. Mijn biologische ma, verknipt en verscheurd geraakt door het leven, weet ik nu. Ma, de zwaar afhankelijk geraakte echtgenote van een gestoorde pa.’

In iedere plaats waar mijn moeder woonde had ze een buurvrouw met wie ze een goed vriendschappelijk contact had. Ik ken…

Gepostet von De scherven van mijn vader am Freitag, 4. Mai 2018

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *